نور الهدی

روز قدس، یک استغاثه ظهور خواهی است

به مشکلات پیش رویت نگاه کن، به تمام چیزهایی که فکرت را مشغول ساخته و دغدغه ات شده اند ، به آرزوهایی که دوست داشته ای به آنها برسی و نرسیده ای، فکر کن. به دردهای درون سینه ات بنگر ، به چیزهایی که قابل گفتن برای دیگران نیست و در عمق وجودت خانه کرده است و گمان میبری که بزرگترین مشکل دنیاست که هیچکس نیست تا دستت را بگیرد؛خلاصه آنکه غصه هایت را بشمار وبه آنها فکر کن، عمیق تر از همیشه به آنها فکر کن…. به همه غصه هایت که نگاه میکنی، برایت کوهی میشود بلند با دره های عمیق و راه های پرفراز و نشیب و میپنداری چقدر زندگی بر تو سخت گرفته است.

حالا به غصه های دیگران بنگر و پای درد و دل دیگران بنشین و به زندگی ها و سختیهایی نگاه کن که درمانی ندارند و یا آنچنان بزرگند که هیچ بشری توان حل کردن آن مشکلات و غصه ها را ندارد حتی اگر ثروتی عظیم در اختیار داشته باشد. مانند بیماریهایی سخت که درمان ندارند و یا آرامش و امنیتی که وجود ندارد و یا خیلی چیزهای دیگر..‌ حالا دیگر مشکلات و غصه هایت، غصه نیستند، شوخیهای روزگارند که میخواهند تو را بسازند تا بزرگ شوی و رشد کنی. حالا ببین آیا هر روز میتوانی به غصه های دیگران بنگری ، به کودکی که در یمن ، فلسطین و افغانستان و…. در جلوی چشمان مادرش کشته میشود ، به جوان برومندی که در مسجد یا مدرسه ای به جرم مسلمان بودن ترور میشود و یا با بمبی به شهادت میرسد ، به کودکی که از گرسنگی و فقر جان خود را از دست میدهد و یا به بیماری که به خاطر نبود دارویی با دردی بزرگ به پیشواز مرگ میرود…..‌ سخت است ، بی نهایت سخت است که هر روز این صحنه ها را ببینی و شب با آرامش سر بر بالین بگذاری، سخت است که ندانی در فردایی که انتظارش را میکشی، دوباره چه خواهی دید، مصیبتی بزرگ مانند از دست دادن عزیزانت و یا مرگی برای خودت و غمی برای عزیزانت….. حالا تنها برای این غصه هایی که نداری باید زبان به شکر بگشایی ، شکری بزرگ و بی انتها، دیگر غصه هایت ، غم نیستند، فقط آمده اند تا بگویند ، در هر لحظه بگو شکر

نمیدانم در طول سال چند بار به غصه های عظیم دیگران فکر میکنی و به خاطر آنها چند بار خواب بر چشمانت نمی آید و خوابهایت آشفته میشوند،…..

فردا روز قدس است، روز اسلام… اگر به غصه های دیگران فکر نمیکنی، به چشمان اشکبار و دستان به دعا بلند شده مردی بنگر که هر روز و هر روز نه تنها از غصه شیعیانش بلکه از غصه ی هر مسلمانی دلش به درد می آید، به غصه های مردی که چون جدش بر هدایت مردم کمر همت بسته است و از هر ظلم و ستمی بیزار است ، به امام زمانت فکر کن و به آرزوی فرجی که فرج در آن است. راهپیمایی روز قدس یک استغاثه ظهورخواهی است ، پس برخیز ، این استغاثه ظهور خواهی ، به قدمهایی است که بر میداری ، به شعارهایی است که بر ضد ظلم و ستم مستکبران سر میدهی، این اولین آزمون عملی است پس از ان استغاثه ظهور خواهی شب های قدر و پس از دعاهایی که با الغوث الغوث همراه بود..‌..

وقت برخاستن است نه فقط برای فلسطین ، برای مردی که سالهاست منتظر است، پس بی تردید برخیز و استغاثه ظهور خواهیت را بلند فریاد بزن:

اللهم صل علی الکهف الحصین و غیاث المضطر المستکین حجتک و کلمتک الناموس الاکبر الامام المهدی المنتظر اللهم عجل فرجه و سهل مخرجه و اجعلنا من انصاره واعوانه و الفائزین بلقائه. اللهم عجل لولیک الفرج .

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

شما در خط مقدم ایستاده اید......

سلام. مدتهاست که میخواهم بنویسم اما دستم به قلم نمیرود اکنون این مطلب را برای همه زنان سرزمینم مینویسم.

حکایت عجیبی است حکایت ما و فَضای مجازی، گویا هم هستیم و هم نیستیم. وحقیقت تلخی است این حقیقت که ما گاهی درگذر از آن، آنچنان گم میشویم که از یاد میبریم فرصتهایمان اندک است. فرزندانمان نیز به این سم مهلک اعتیاد پیدا کرده اند، گاهی به بهانه درس وبازی و گاهی گذران اوقات فراغت و ارتباط با دوستان. هرچه که هست غم بزرگی است این غم که فرزندانمان، نسل آینده جامعه شیعی با فَضایی اخت شده و در گرداب اطلاعاتی فرو افتاده اند که بخواهیم یا نخواهیم بر تربیت آنها مستقیم و غیر مستقیم تاثیر میگذارد. بین نگاه کردن و دیدن ، گوش دادن و شنیدن، خواندن و فهمیدن و درک و دریافت تفاوت است. گاهی چیزی را به تماشامینشینیم اما نمیبینیم، گاهی چیزی را میشنویم اما گوش نمی دهیم وگاهی مطلبی را میخوانیم بی آنکه بفهمیم و عکس این موارد هم صدق میکند و این همان چیزی است که فضای مجازی و حتی حقیقی را ترسناک میکند. همیشه مادر ، پدر ، معلم و بزرگتری همراه فرزندانمان نیستند تا چشم فرزندان را از تماشای زشتی ها و دیدن ناپاکیها و آلودگیها بپوشانند و از دیدن آنها منع کنند و بینش و بصیرت بخش چشمان آنان باشند و همیشه دستی نیست که بر شنیدن حرفها و نواها و آوازهای نامناسب بر گوش آنان قرار گیرد تا نشنوند و بازی نخورند. آری؛ ما همیشه نیستیم و همیشه حضور نداریم تا مراقب چشم و گوش و فهم و باور فرزندانمان باشیم و کسی چه میداند چه چیزی در انتظار آنان است. باور داشته باشیم یا نه، ما در خط مقدم جبهه نبرد حق علیه باطل و در صف اول جهاد تبیین ایستاده ایم. تولد و رشد فرزندانمان با ما آغاز میشود وما به اندازه ۳۶۵ روز،۵۲ هفته و ۱۲ ماه در هرسال وبه اندازه ۲۴ ساعت شبانه روز و تمام دقیقه ها و ثانیه های آن فرصت داریم تا قبل از ورود به اجتماع و پس از آن فرزندانمان را با باورهایی قوی بسازیم باورهایی که تبدیل به ایمان شود و آنچنان قوی باشدکه در هجمه فرهنگی و اعتقادی این فضای مجازی و حتی حقیقی در هم نشکند و فرو نریزد. نمیدانم شما چه راهی برگزیده اید اما میدانم که شیعه جز پیامبر صلی الله علیه و آله و امامان معصوم علیهم السلام اسوه حسنه ای ندارد که به آنان تاسی کند و در صراط مستقیم حرکت کند. مسیر مشخص است، راهبر مشخص است ، کلام حق تعالی نیز در اختیار است و حال تنها ماییم که باید محکم بایستیم و داشته هایمان را پر رنگ و برجسته سازیم. باید آنقدر از پیامبرصلی الله علیه و اله و امامان معصوم بگوییم و چون آنان عمل کنیم که دیگر هیچ کس و هیچ چیزی نتواند جای آنان را بگیرد. دیگر فرزندانمان حتی اگر به تماشای فردی خاص و مشهور مانند هنرمندان و ورزشکاران و یا یک فیلم و مانند اینها نشستند و حرفهایشان را شنیدند آنها و عقاید ساختگی و فریب دهنده شان را نبینند و گوش به فرمان حرفهای زیبا اما پوچ دشمنان و شیاطین مجازی و حقیقی نشوند و حتی بی حضور ما تحت تاثیر قرار نگیرند. دوستان من، مادران و خواهران سرزمین شیعیان، اکنون ما هستیم که در صف اول نبرد ایستاده ایم، اگر امروز سلاح آگاهی بخشی و تربیت را به حال خود رها کنیم شاید فردا فرصتی نباشد. همیشه ساختن سخت تر از خراب کردن است اما ساختن بر روی خرابه ها هم وقت گیرتر است و هم مشکل تر. پس اگر بلد نیستید یاد بگیرید، اگر نمیدانید چه بگویید بپرسید و مطالعه کنید. از حقایق بگویید آنگونه که هستند و نه آنگونه که دشمنان میخواهند آن را جلوه دهند. با فرزندانتان وقت بگذرانید، برایشان از حقایق تلخ و شیرین قصه بگویید، اسوه ها و قهرمانان حقیقی را به آنان معرفی کنید ، یاران آن زمانی(مانند ابوذر، سلمان ، مقداد و مالک اشترها و حبیب بن مظاهر ها)؛ و این زمانی (مانند سلیمانیها، باکریها، چمرانها و فخری زاده ها و…) معصومین علیهم السلام را به آنان بشناسانید. ما برای تک تک آموزشهای خود الگو و اسوه داریم و آنقدر این قهرمانان فراوانند که مثل آنان شدن می تواند رویای فرزندانمان شود. پس میدان را برای فضای مجازی خالی نکنید. باور داشته باشید که شما در خط مقدم ایستاده اید و شما در برابر قطره قطره خونهایی که برای اعتلای اسلام عزیز ریخته شده است، مسئولید! پس از همین امروز و در آغاز سال معنوی جدید تصمیم بگیرید که از ایستادن در جبهه نبرد نهراسید و میدان را خالی نکنید. در پناه مولا امیرالمومنین علیه السلام ودر زیر سایه او آماده مبارزه ای باشید که مدتهاست شروع شده است. حالا زمان آن است که با محبت و اقتدا به اهل بیت علیهم السلام و با بهره گیری از قرآن تا لحظه ظهور منجی در میدان مبارزه بایستیم و رو به جلو حرکت کنیم!

مبارزه آغاز شده است، یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف، بسم الله……
ودر پایان:
اللهم صل علی الکهف الحصین و غیاث المضطر المستکین حجتک و کلمتک الناموس الاکبر الامام المهدی المنتظر .
اللهم عجل فرجه و سهل مخرجه و اجعلنا من انصاره واعوانه و الفائزین بلقائه
اللهم عجل لولیک الفرج ..

a/user/0/com.samsung.android.app.notes/files/share/clipdata_220426_232525_974.sdoc–>

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

آقاجان دلم آشوب است!

این روزها دوباره دلم آشوب است. دلم میخواست زمان از حرکت باز می ایستاد و زمین این قدر راه رفتن نداشت.
همه چیز از همان لحظه مهم غدیر آغاز شد، درست از همان لحظه بود که ما آزمون نهایی خود را آغاز کردیم، کافی بود بر عهد آن روزمان بمانیم و دست از خدعه و نیرنگ و ریا برداریم، آن وقت بود که خوشبختی و سعادت دنیوی و اخروی را به یکباره از آن خود می کردیم! نمی دانم چه تصور می کردیم و چه می اندیشیدیم که فراموش کردیم، غدیری هم بود، کمی اندیشه کافی بود هر لحظه از مصیبتهایمان را که دیدیم، برگردیم و بر در خانه ولایت جمع شویم و بخواهیم که مولایمان بیاید و ولایتش را، آن حق مسلم خویش را پس بگیرد و ما حمایتش کنیم، اما نکردیم و توبه را به لحظات آخری موکول کردیم که یا دیگر فرصتی نبود و یا آنچنان دیر بود که کار از کار گذشت و نه به همین سادگی، به همین دیرکردن ها نه تنها در امتحان آخر مردود شدیم بلکه از خیلی چیزها برای مدت های طولانی محروم شدیم!
از اینکه در کشورم ایران همه اتفاق های ماه یک روز دیرتر به وقوع می پیوندد، دل خوش می شوم. گاهی فکر می کنم که یک روز دیرتر ، روز واقعه فرا می رسد و آن روز چقدر نزدیک است و من از حالا بی تابم، بی تاب لحظه هایتان!
دلم میخواست جای ریگ های صحرای عرفات بودم و جلوی حرکت و رفتنت را می گرفتم ولی مگر می توان تو را از حرکت در مسیر حق و وصال به او باز داشت؟ هرگز نمی شود، همانگونه که حلقه در و مرغابی ها نتوانستند مانع از رفتن مولایم امیر المومنین به مسجد شوند.
آقاجان، دلم آشوب است. گاهی دلم میخواهد باد باشم و نوای یارب های تو را به سراسر جهان ببرم و به گوش همگان برسانم، ولی آیا گوش شنوایی هست تا نوای ملکوتی تو را بشنود؟
گاهی دلم میخواهد همه تن چشم شوم و همراه تو گریه کنم نه مانند تو که گریه ات از روی تواضع و فروتنی است و برای ایستادن در مقابل محبوب و معشوق و پروردگار ؛ گریه به حال خود که اسیر گناهانم و هیچ نمی هراسم از کوله بار خالی خود ، به حال خود که قدردان ، بودن و محبت بی نهایت شما به شیعیانت نیستم.
گاهی دلم میخواهد ابر باشم و قدم به قدم چون چتری با تو همراه گردم.
گاهی دلم می خواهد چون سلمان باشم و درست در پشت سرتان بایستم و جای در جای پایتان بگذارم و هم مسیرتان حرکت کنم و مقصدم آنجا باشد که نشان می دهی، بی هیچ تردید و سوالی.
گاهی دلم میخواهد تنها وسیله ای باشم در دستانت! و چه افتخاری بالاتر از اینکه همراه تو باشم و در خدمت تو.
آقاجان دلم آشوب است از لحظه لحظه هایی که قرار است بیاید و گویا هزاران بار و هزاران سال قرار است تکرار شود، از شهادت مسلم تا اسارت خاندانت.
دلم آشوب است و بغض راه گلویم را بسته است. هنوز به اینها عادت نکرده ام، گویا هر سال تکرار نمی شود، گویا تازه تازه به وقوع می پیوندد و من جا مانده ای هستم که برای یاریت دیر رسیده ام.
هم نوایت دعای عرفه خوانده ام، اما وجودم بر درک مضامین روحانی و عرفانی دعایت قادر نبوده است و من در ابتدای مسیر جا مانده ام، شما به سان کشتی نجات پرسرعت، این مسیر پر خطر را در پیش گرفته و رفته اید و من جا مانده ام در بهت رفتن شما.
من با کلام تو ، در این روزگار پر از کین و جهل، دعای عرفه خوانده ام و هنوز نفهمیده ام که این روضه مکشوف تو است که اینگونه برایم لغت به لغت و بند به بند میخوانی تا بدانم چه در انتظار توست. تا بدانم و بشنوم ندای هل من ناصر ینصرنی ات را. و من چه دیر همه چیز را درمی یابم. نمی دانم خواب من سنگین شده است و یا خود را به خواب زده ام تا برای همراهیت بیدار نگردم!
این روزها دلم آشوب است، برای عطش های به جا مانده در کربلا. برای آب هایی که بعد از شما دیگر روی آرامش را ندیدند و تا ابد شرمسار وجودتان شدند
آقا جان دلم آشوب است ، به وسعت همه تاریخ، به وسعت همه زمان ها، به وسعت همه داغ هایی چون داغ تو که کهنه نمی شود!
دلم آشوب است، برای جوانیم که گذشت و چشمی که لایق دیدار فرزندت نبود.
دیگر حتی اشک هم پاسخ بیقراری هایم را نمی دهد، انگار همه اشک های دنیا هم برای یاد تو کم است.
اکنون من مانده ام و دنیایی بی وفا. من مانده ام و آه های بسیار از فراق تو.
دلم آشوب است و راه به جایی ندارم، دلم آشوب است و دلم نگاهی میخواهد از جانب شما و جایی در کنار شما.
دلم آشوب است برای اربعینی که زیارت شما را از نزدیک به همراه ندارد ، دلم آشوب است از گناه هایی که موج موج بلا و طوفان را در راهم به همراه آورده است و دعایی که بالا نمی رود تا آن را دفع کند!
دلم آشوب است برای دوری از شما !
آقای من، راضی می شوم به خاکساری و زیارتت از راه دور و دل خوش می شوم به زیارت آنهایی که بیش از من دوستت دارند و دوستشان داری! راضی میشوم به شنیدن و دیدن پیاده روی دوستان و محبان واقعی ات. و راضی می شوم به هر آنچه و هر آنکس که تو صلاح می دانی اما……
اما قَسَمت می دهم که نگویی از جا ماندگان یاریگر فرزندت هستم، قسمت می دهم که مرا جزء توابین دیر راه یافته در مسیر یاری فرزندت ننویسی، قسمت می دهم که مرا از مخالفان و معاندان به شمار نیاوری، قسمت می دهم که شفیعم باشی و دعایت را از من دریغ نداری که جز تو و محبتت هیچ ندارم!
این دست های بلند شده به آسمان و این کوله بار خالیست، خالی تر از آنکه بتواند مرا از صراط عبور دهد!
مرا به نگاهی دریاب ، که می ترسم چیزی از زندگیم نمانده باشد و برای من عاقبت بخیری با تو و در کنار تو ماندن معنا می شود. آقا جان، آشوبهای دلم افزونی گرفته است و نفس هایم دیگر بی تو به شماره افتاده است ….
آقاجان دلم آشوب است و دل آرامم تویی!
مرا دریاب، ای دل آرام زمین و زمان!
اکنون مرا دریاب!

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

کفه ی اعمالم با محبت شماست که وزن می گیرد

باز هم مشغول محاسبه ام. این روزها هرچه حساب می کنم دو دوتاهای من چهار تا نمی شود.
هرچه میشمارم و میخواهم بگویم که درست است انگار یک جای کار که نه، گویا همه جایش میلنگد.
بدهکاری که دیگر شاخ و دم ندارد، وقتی بدهکاری باید بپذیری و قبول کنی که هیچ نداری برای صاف کردن حساب های نوشته و نا نوشته ات.
کلافه ام، این روزها خواب نیز حتی کمی مرا نمی گیرد تا در بی خبری فرو روم و دلخوش باشم به فردایی که می آید، ولی آیا واقعا فردا می آید؟
حال من هستم و نداشته هایم. هرچه حساب می کنم اگر امروز، روز آخرم باشد، دستانم خالی است و برای رفتن آمادگی ندارم. نمی دانم به چه چیز باید مطمئن باشم ، نمی ترسم از رفتن که می دانم سوخت و سوز ندارد، همه روزی می روند. اما می ترسم از نداشته هایم و از داشته هایی که مدام در جلوی چشمانم رژه می روند، گاهی آنچنان محکم می ایستند که حتی از داشتنشان پشیمان می شوم و بر بی دقتی و جهالت خود برای نگهداشتن و مهیا کردنشان افسوس میخورم، حالا همه اینها وبال گردنم شده اند و هرکه نداند، خدا و خودم خوب می دانیم چه کرده ام.
میزان را هم میشناسم…….
او هم مرا می شناسد و چه بد است که او مرا اینگونه می شناسد….
اعمال و گفتار و کردارم و همه داشته هایم را که روی هم می گذارم ، به پشیزی نمی ارزد. آن چند قلم هم که شاید شاید شاید کمی بیارزد برای صاف کردن بدهی هایم به زمین و زمان و مردم ، باید دعا کنم که کافی باشد و کم نیاید تا بدهکاریم بیشتر نگردد.

این است حال این روزهای من، یا امیرالمومنین!
می بینی چقدر از تو فاصله گرفته ام. می بینی چقدر محتاج گشته ام. از داشته هایم سر افکنده ام و بر نداشته هایم افسوس میخورم.
میزان شمایید و من هیچ ندارم که حتی عاریه یا قرضی در کفه ی ترازوی بندگی بگذارم و دلم خوش باشد که کمی ، فقط کمی به شما نزدیکم. با هر خط کش و متری که اندازه می گیرم فاصله ام هر روز زیادتر می شود و با هر وزنه ای کفه گناهانم افزونتر!
فقط و فقط و فقط یک چیز برایم مانده است ، یک چیز که امیدم را زنده نگه میدارد و آن هم چیزی نیست جز محبت شما و فرزندان شما.
حتی فکر کردن به آن هم دلم را گرم می کند و دلخوشم می کند که دستم پر است برای آن سفر آخر!
دوستتان دارم و با همه گناهانم و کوله بار خالی عمرم ، از وجودتان بی نهایت مسرورم و نمی دانم آنانی که شما را ندارند، یا دوستتان ندارند، چگونه بدون شما و محبتتان روزگار می گذرانند، اصلا مگر ممکن است بدون شما و محبتتان روزگار گذراند؟
من به وجود شما ، به کارهایتان ، به مجاهدت هایتان، به دعاها و همه خوبی هایتان می بالم، چه افتخاری بالاتر از این که شما مولایم باشید ! و من امید دارم شیعه ی شما باشم!
آری ، یا امیر المومنین! من به محبت شما دلخوشم و این همه ی همه ی آنچیزی است که دارم و هرلحظه و هر آن باید شکرگزار داشتنش باشم.
دلخوشم به شما که کفه ی اعمالم با محبت شماست که وزن می گیرد نه با اعمال نداشته ام!
آری ، شکر برای اینکه مولایم شمایید و من شیعه ی شما.
مولای من، دعا کنید که تا لحظه آخر بر محبت شما و فرزندانتان ثابت قدم باقی بمانم که من جز محبت شما چیزی ندارم که بدان ببالم و بدان عمر دوباره بگیرم !
یا امیرالمومنین ؛ شما همه چیز و همه کس من هستید!

الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایه امیرالمومنین علیه السلام

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

کاش اینگونه باشد...

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ بَاقِرِ الْعِلْمِ وَإِمَامِ الْهُدَى وَ قَائِدِ أَهْلِ التَّقْوَى وَ الْمُنْتَجَبِ مِنْ عِبَادِکَ اللَّهُمَّ وَکَمَا جَعَلْتَهُ‏ عَلَماً لِعِبَادِکَ‏ وَمَنَاراً لِبِلَادِکَ وَمُسْتَوْدَعاً لِحِکْمَتِکَ وَمُتَرْجِماً لِوَحْیِکَ وَأَمَرْتَ بِطَاعَتِهِ وَ حَذَّرْتَ عَنْ مَعْصِیَتِهِ فَصَلِّ عَلَیْهِ یَا رَبِّ أَفْضَلَ مَا صَلَّیْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ ذُرِّیَّهِ أَنْبِیَائِکَ وَأَصْفِیَائِکَ وَ رُسُلِکَ وَ أُمَنَائِکَ یَا رَبَّ الْعَالَمِینَ.(۱)

در کتاب منتهی الآمال مرحوم حاج شیخ عباس قمی رحمه الله علیه(ج۲،ص۱۲۹) چنین آمده است:
ابوبصیر گفته است که از حضرت باقر علیه السلام شنیدم که به مردی از اهل افریقیه فرمود حالت راشد چگونه است؟عرض کرد وقتی که من بیرون آمدم از وطن، زنده و تندرست بود و سلام فرستاد بر شما. حضرت فرمود: خداوند او را رحمت کند. عرض کرد راشد مرد؟ فرمود : آری ، گفت چه زمان؟فرمود:دو روز بعد از بیرون آمدن تو ، عرض کرد به خدا سوگند مرض و علتی نداشت. حضرت فرمود: مگر هر که می میرد به سبب مرض و علت می میرد؟ راوی گوید: گفتم راشد کیست؟ فرمود : از موالیان و محبان ما بود، پس فرمود:
هرگاه چنان دانستید که از برای ما نیست چشم هایی که ناظر شما باشد و گوش هایی که شنونده آوازهای شما باشد، پس بد چیزی دانسته اید، بخدا سوگند که بر ما پوشیده نیست چیزی از اعمال شما، پس ما را جمیعاً حاضر دانید و خویشتن را عادت به خیر دهید و از اهل خیر باشید که به آن معروف باشید. به درستی که من به این مطلب امر می کنم اولاد و شیعه خود را.
نمی دانم ما را در زمره ی محبان و شیعیان خود به حساب می آورید یا نه، اما نیک می دانم که به همه ی اعمال و رفتار و گفتار ما آگاه هستید. شرم دارم که بگویم می دانیم و باز دست و زبان خویش را به گناه می آلاییم و خود را در محضر خداوند سبحان نمی بینیم و به محضر شما می آییم که دستمان را بگیرید و شفاعتمان را بپذیرید و هدایتگرمان باشید. دلمان میخواهد عادت به خیر داشته باشیم و چه خیری بالاتر از اینکه ما را شیعه ی شما بدانند و معروف به نام شیعه باشیم! کاش اینگونه باشد.
یا صاحب الزمان، ای امام منتظر، دعایمان کن که در شب شهادت باقر العلوم علیه السلام ، سخت محتاج دعایی هستیم که تا آسمان هفتم بالا رود و به استجابت برسد،. دعایمان کن که در لحظه آخر زندگیمان معروف به خیر باشیم و ما را به عنوان شیعه شما به خاک بسپرند و در جاهلیت نشناختن امام بر حق خویش از دنیا نرویم.

_______________________________

۱)مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، ج‏۱، ص۴۰۳

۲)عباس قمی، منتهی الآمال، ج۲، بی جا: انتشارات هلال، ۱۳۷۶.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

بیا تا که هم رسم بانو شویم

بیا تا که هم رسم بانو شویم
جهانی پر از شور و غوغا شویم
جهانی پر از بندگی و خلوص
جهانی پر از عشق مولا شویم
به رسم زمانه، نبازیم رنگ
به رنگ خدایی، سماوی شویم
به ایمان قلبی و رسمِ سجود
به صبح شهادت، جهانی شویم
**************************
بیا تا که هم رسم بانو شویم
به حقِ ولایت ، خدایی شویم
به حق ولایش چو عشق درون
به عشق کنیزی، ولایی شویم
به طعن جهالت ، نریزیم اشک
به اشک غریبی، قریبش شویم
به همت، به سختی، مرارت، غرور
به چادر ، سپر بر وجودش شویم
****************************
بیا تا که هم رسم بانو شویم
مربی و مادر ز دریا شویم
به دریا بسازیم یک موج نسل
ز نسل حبیب و اباذر شویم
به حُلوِ دل انگیز روحِ خدا
به عهد جوانی ، حسینی شویم
به از زندگی، زور و زرهای آن
به نور الهی بهشتی شویم
***********************
بیا تا که هم رسم بانو شویم
امین و هدی و طهورا شویم
جهانی پر از درک و بالندگی
برای سپاهش همه تن شویم
در این روزگارِ پر از کین و جهل
چو زینب همه مرد میدان شویم
به ترسیم این راه پر انتظار
به رسم خطر ، همره ره شویم
*************************
بیا تا که هم رسم بانو شویم
به عشقش بباریم و شیدا شویم
به رسم امانت بسازیم راه
به راه ظهورش همه جان شویم
به علم و عمل بسازیم مرد
به اسلام خود ، مرد میدان شویم
به میدان عصمت همه جان نهیم
به عهد وفایش همه تن شویم
***********************
بیا تا که هم رسم بانو شویم
جهانی پر از شور ایمان شویم

چند نکته:

1) من شاعر نیستم و ادعای شاعری هم ندارم.چون از شعرهای موزون خوشم می آید گاهی برای دل خودم چیزهایی به اسم شعر می نویسم و سعی می کنم موزون و با قافیه باشد اگرچه نمی توان اسم شعر روی آن گذاشت.

2) حتما حتما حتما نظر، انتقاد و پیشنهاد خودتان را برایم بنویسید که من از خواندن آن ها بی نهایت خوشحال می شوم.

3) دوستان بزرگوارم ؛ خیلی خیلی خیلی دوستتان دارم.

4)و نکته آخر التماس دعای فرج.

#به قلم خودم# حجاب

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ابن الرضایی و باب المراد ما

ابن الرضایی و باب المراد ما، با ذکر و نام یاد تو حاجت گرفته ایم …….

در کلام نمی گنجد وسعت نیاز ما به نگاهی از جانب شما ،نیازمند جود توایم، یا جواد الائمه (علیه السلام)

ما را به دعایی دریاب که دعای تو معجزه می کند……..

قال الامام الجواد علیه السلام:

ایاک و مصاحبه الشریر فإنه کالسیف المسلول یحسن منظره و یقبح آثاره.

بپرهیز از رفاقت با آدم بد ، به درستی که او به شمشیر کشیده می ماند ، منظرش نیکو است و آثارش زشت .

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

هر روزی یک روز خاص است برای یک فرد خاص

به تقویم که نگاه می کنی بعضی روزها را به مناسبتی نامگذاری کرده اند و بعضی روزها هیچ مناسبتی ندارند. اما من فکر می کنم هر روزی یک روز خاص است برای یک فرد خاص و به تعداد افراد و آدم ها روزهای خاص وجود دارد و این روز خاص ، هر روز برای همه آدم ها تکرار می شود. هر بار کتاب مفاتیح الجنان را می گشایی، یادت نرود که برای شادی روح شیخ عباس قمی رضی الله عنه صلواتی هدیه کنی. او همه ی آنچه را که یک فرد برای خاص بودن روزهایش به آن نیاز دارد در این کتاب شریف جمع آوری کرده است. دعاها ، مناجات و زیارت ها و نمازهایی که در این کتاب شریف متناسب با یک اتفاق یا رخداد یا حادثه تاریخی ویا مذهبی آمده_فرقی ندارد که آن مناسبت جشن باشد یا عزا_ همه و همه به من، به تو و به همه ی ما این پیام را می دهند که روزهای عمرمان و حتی ساعت ها و لحظه های آن ، خاص و مهم هستند. برای خاص بودن یک روز گاهی دنبال بهانه ایم و مناسبت ها ، این بهانه را به دست می دهند که یک روز را بی نهایت قدر بدانیم و اعمال و دعاهای آن را بی کم و کاست انجام دهیم و بخوانیم. اما در این کتاب شریف حتی برای روزهایی که به ظاهر مناسبتی ندارند، دعا و اعمالی آمده است، دعایی برای روزهای هفته و یا حتی ساعت هایی که بی توجه به آن ها از کنارشان می گذریم! حالا ماییم و یک دنیا معرفت و یک دریا دعا و مناجات و اعمال. گاهی نباید دنبال بهانه باشیم، گاهی لازم است یادمان برود که این دعا، این عمل و یا مناجات چه پاداش و ثوابی دارد، گاهی باید چشم هایمان را بر روی فضیلت ها و آثار اعمال و دعا و مناجات ببندیم و فقطِ فقط عبادت هایمان را مثل همیشه با نیت قربه الی الله برای روز خاصِ خاص خودمان به جا آوریم تا یادمان بیاید که در لحظه لحظه و آن به آن زندگیمان نیازمند توجه پروردگاریم و این نیازمندی همیشه با ماست. فرصتِ روزهای به ظاهر بی مناسبت را از دست ندهیم. برای برداشتن پاداش های بی انتها همیشه زمان زیادی لازم نیست، گاهی یک دعای یک خطی و یا یک نماز دو رکعتی خالصانه به اندازه چند دعا و یا یک دعای ده ها صفحه ای و یا نمازهای طولانی در یک روز با مناسبتی خاص معجزه می کند. روزهای زندگی ما، هر روزِ زندگی ما ، یک روز خاص است. روزی که حتی اگر امروز گمان می کنیم از دستش نداده ایم، فردا روزی، روز حسرتمان برآن خواهد بود. پس روزهای خاص خودمان را از همین امروز قدر بدانیم و فرصت های دعا، نماز ، مناجات و راز و نیازهای کوتاه با خدای بزرگ را از خودمان دریغ نکنیم! اگرچه حتی روزهای بی مناسبت هم خود دارای مناسبتی هستند ، مناسبتی که آنها را متعلق به یکی از ائمه اطهار علیهم السلام می کند تا یادمان بیاورد که برای پیوند و ارتباط با معبود دنبال بهانه نباشیم بلکه واسطه هایی را دریابیم که بی اندازه در هدایت و دعای در حق ما برای عاقبت بخیری و سعادت اخرویمان نقش دارند. پس از همین لحظه، روزهای زندگی خود را خاص بدانیم و آن را ولو با گفتن یک ذکر الحمدلله ، سبحان الله یا صلوات ارزشمند کنیم. ارزش روزهای خاص خودمان را تا توان داریم و فرصت هست بالا ببریم که در روزگاری دیگر که چندان دور هم نیست فقط می توانیم منتظر بمانیم تا شاید برایمان روزهایمان را خاص کنند و یا ممکن است این انتظار در حد یک آرزو و حسرت تا ابد باقی بماند.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

نور الهدی

روز قدس، یک استغاثه ظهور خواهی است

شما در خط مقدم ایستاده اید......

آقاجان دلم آشوب است!

کفه ی اعمالم با محبت شماست که وزن می گیرد

کاش اینگونه باشد...

بیا تا که هم رسم بانو شویم

ابن الرضایی و باب المراد ما

​هر روزی یک روز خاص است برای یک فرد خاص

هر روزی یک روز خاص است برای یک فرد خاص